Enkazda tek başına gayret verdi, 25. saatte çıktı
23 yıldır Hatay’da öğretmenlik yapan İzmirli Aslı Serçemeli Öcal ise enkazda tek başına saatlerce gayret verdi. Aslı öğretmen, 25. saatte kurtarılarak hastaneye kaldırılırken, apartmanda 19 kişi ömrünü yitirdi.

1,5 yıl tedavi gördü, sol bacağı ampute edildi
Aslı Serçemeli Öcal; Adana, Ankara ve İzmir’de tam 1,5 yıl tedavi gördü. Aslı öğretmenin sol bacağı diz altından ampute edildi, sağ ayağına ise bir aygıt takıldı. Tedavisi tamamlanan Aslı Serçemeli Öcal, ailesiyle Hatay’dan memleketi İzmir’e yerleşti ve ailesiyle yeni bir hayat kurdu.

Öğrencilerinden evvel okula geliyor
Aslı öğretmen, 23 yıldır gururla yaptığı mesleğine ise Kemalpaşa Merkez Cumhuriyet Ortaokulunda tekrar döndü. Aslı Serçemeli Öcal, her gün heyecanla okula öğrencilerinden evvel gelirken, bir yürüteç yardımıyla gereksinimlerini karşılıyor.
Çok sevdiği mesleğine memleketi İzmir’de geri dönmenin memnunluğunu yaşadığını söyleyen Aslı Serçemeli Öcal, sarsıntı anını unutamadığını tabir etti. Sarsıntının birinci anında binanın çöktüğünü tabir eden Aslı Serçemeli Öcal, “Derin uykumuzda, sabaha karşı büyük bir sarsıntı ve gürültüyle uyandık. Maalesef binamız sarsıntının birinci saniyelerinde çöktü. 6. kattan tabana indikten sonra, birkaç saniye içinde üstten ayaklarıma gerçek yeniden büyük bir cismin indiğini hatırlıyorum. İki ayağımda maalesef sıkışmıştı. Birinci anda o acıyla, buradan çıkmanın imkansız olduğunu düşünmüştüm. Bizim en büyük talihimiz, eşimin birinci saniyelerde çabucak enkazdan çıkması oldu. Eşimin çıkması bizim tahliyemizi, çıkışımızı, kurtuluşumuzu hızlandırdı. Başka iki oğlumda 10. saatte çıktılar” dedi.

“Ayaklarımı kaybedeceğimi birinci anda fark etmiştim”
Aslı öğretmen, zorlu bir tedavi sürecinin olduğunu anlatarak, eşinin ve çocuklarının çıkışının enkazdayken umutlarını yeşerttiğini söyledi.
Aslı Serçemeli Öcal, “Ayaklarımı kaybedeceğimi birinci anlarda fark etmiştim; zira tanımı imkansız bir acıyla karşı karşıyaydım. O yaşıma kadar hiç hissetmediğim acılardı. Bir anda ne olduğunu anlamadığımız bir cehennemin içindeydik. Çocuklarımın çıkışı yaşama dair ümitlerimi yeşertti. Bunu görünce, ‘evet dedim ben de çocuklarımın gerisinden kesinlikle çıkmalıyım.’ 25. saatte 3-4 saatlik bir gayretle çıkabildim. Sonra tedavi sürecim başladı. 10 Mart’ta sol ayağım ampute edildi. Sağ ayağımda da düşük ayak olduğu için, ayak bileğinin hareketini sağlayan bir aygıt var. O aygıt sayesinde sağ ayağımı kaybetmedim; ancak adım atmada sorun yaşıyorum. O aygıtı sağ ayağımın hareketini sağlıyorum” diye konuştu.

“23 yıl doyamamıştım. Bu ayrılık, mesleğime karşı hassasiyetimi, hasretimi artırdı”
Okula dönmesini ve öğrencilere kavuşmasını anlatan Aslı öğretmen, son olarak şöyle devam etti:
“‘Acaba bu halde okula dönebilir miyim? Tekrar öğrencilerime kavuşabilir miyim?’ diyerek çok istekliydim. 23 yıllık öğretmenlik hayatı tahminen bir cümleyle söz ediliyor; ancak öğrencilerimi çok seviyorum. Mesleğimi çok seviyorum. Ailecek öğretmen ailesiyiz. Küçüklüğümüzden beri o yüzden birinci hayalim öğretmen olmaktı. 23 yıl doyamamıştım. Bu ayrılık, mesleğime karşı hassasiyetimi, hasretimi daha da artırdı. Çok daha büyük bir istekle, çok daha büyük motivasyonla tekrar memleketimde çocuklarla buluştum. Birinci hafta çok gergindim. ’40 dakika ayakta kalabilecek miyim? Tahtayı rahat kullanabilecek miyim?’ dedim; lakin vaktin su üzere aktığını gördüm birinci derslerde. O sevinçle konuta döndüğümde, annem, ‘gözlerinin içinde o memnunluk, o güç çok muhakkak. Değişmişsin değişik biri olmuşsun’ dedi. Umarım yeniden kendi branşımda çok hoş işler yaparım. Çocuklarıma hoş bilgiler aktarabilirim. Burada olmaktan, bu mesleği yapıyor olmaktan gurur duyuyorum.”

Binanın en üst katındaki dairede yaşayan aileden Gökhan Öcal, kendi imkanıyla enkazdan çıktı. Efe ve Mete, sarsıntıdan 10, anneleri ise 25 saat sonra enkazdan çıkarıldı. Sıhhat durumları âlâ olan kardeşler taburcu edildi. Beton yığınlarının altında kalan Aslı öğretmen ise Hatay’daki tedavi sürecinin akabinde Adana’ya sevk edildi.

Daha sonra Ankara’daki Sıhhat Bilimleri Üniversitesi Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne gönderilen Öcal’ın, sol bacağı diz altından ampute edildi.

Aslı Serçemeli Öcal’ın tedavisi, isteği üzerine memleketi İzmir’deki Dokuz Eylül Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi’nde sürdü. Bir müddet fizik tedavi uygulanan Aslı öğretmenin bacağına protez takıldı.

Protezle birinci adımlarını atmaya başlayan 24 yıllık Türkçe öğretmeni, yaşadığı acı olayları geride bırakıp, sarsıntıdan sonra tayin istediği İzmir’de, Kemalpaşa Merkez Ortaokulunda mesaisine başladı.

Yürüteçle okula gelen Aslı öğretmen, okul idaresince binanın giriş katında kendisi için özel hazırlanan sınıfta öğrencilere ders veriyor.

Aslı Serçemeli Öcal, AA muhabirine, zelzelenin akabinde yaşadığı tedavi sürecinde öğrencilerine kavuşacağı günün hayalini kurduğunu anlattı.

Depremin üzerinden aylar geçmesine karşın o anı hala unutamadığını vurgulayan Öcal, “Toz duman ortasında kalmıştık. Saatlerin nasıl geçtiğini çok anlamadım fakat benim 25 saat sonra tahliyem oldu. Birinci andan itibaren her iki çocuğumla yüksek sesle karşılıklı diyalog halindeydik. Konuşuyorduk. Onların çıktığını görünce ‘ben de artık kurtulmalıyım’ dedim. En son gelen takımla gökyüzüne çıktım.” dedi.

Aslı öğretmen, tedavisi boyunca her sabah okula gidecekmiş üzere meskeninde hazırlandığını anlattı.

“Çok şükür bugünleri gördüm”

Açıldığı gün, mesleğinin birinci günlerinde yaşadığı heyecanla misyon yaptığı okula geldiğini söz eden Öcal, şöyle devam etti:

“Sınıfa birinci girdiğim dakikalarda çok gergindim. Sanki 40 dakika ayakta kalabileceğim mi diye düşünüyordum fakat dersin bittiğini anlamadım. Dakikaların nasıl aktığını anlamadım. Birinci dersten çıktığımda teneffüste ‘evet’ dedim, yaptım. Nihayet ulaşmak istediğim yer burasıydı. Okula birinci geldiğim gün ailem yalnız bırakmadı. Öğretmen arkadaşlarım her konuda dayanak verdi. En büyük hayalim yürüteç olmadan rahat bir formda yürüyerek okula gitmek. Bizi yaşama bağlayan ümitler biterse hayat biter. Her yeni gün yeni bir ümitle uyandım. Bugün bir adım daha, bugün bir adım daha… Bir gün okulun bahçesine geleceğimi biliyordum.

Çok şükür bugünleri gördüm. Kimi berbat sonlar, birtakım düzgün başlangıçların sanırım sebebi oluyor. Daima hayata oradan bakmaya çalışıyorum. Evet, çok makus şeyler yaşandı ancak şu an hayata, mesleğime, öğrencilere karşı olan hassasiyet ve sahiplenme hissim katbekat arttı. O yüzden birçok çocuklara dokunabilmek, onları bu ülkenin hoş yarınlarına hazırlayıp yetiştirmek istiyorum.”

Öcal’ın 6. sınıf öğrencisi Burak Can Yazıcı da öğretmeniyle yeni tanışmasına karşın onu çok sevdiğini, her hususta kendisine takviye olduğunu lisana getirdi.

Kemalpaşa İlçe Ulusal Eğitim Müdürü Ogün Derse ise Aslı öğretmenin azmi ve çalışkanlığıyla dikkati çektiğini, her vakit onun yanında olduklarını kaydetti.