Öğretmen Haber Eğitim Dünyasının Son Gelişmeleri
Kentte 49 yıl evvel dünyaya gelen Yazgı Efil, 1 yaşındayken geçirdiği çocuk felci nedeniyle ortopedik engelli olarak hayatını sürdürmeye başladı. Güçlü tedavi süreçlerinin akabinde kendi başına yürümeyi başaran Efil, babasını küçük yaşta kaybetti. O devirde annesinin takviyesiyle hayatını devam ettiren Yazgı öğretmen, çocukluk yıllarında karşılaştığı mahzurları ve öğretmenlik seyahatini Demirören Haber Ajansı’na (DHA) anlattı. İkiz kardeşiyle birlikte hayata tutunmayı öğrendiğini aktaran Efil, çocukluğundan bu yana birçok tedavi sürecinden geçerek bugünlere geldiğini söyledi.
‘ÇOCUKLUĞUM DİĞERLERİNİN OYUNLARINI İZLEYEREK GEÇTİ’
Efil, ortopedik pürüzü nedeniyle arkadaşları tarafından vakit zaman alay edildiğini ve latife olsun diye akran zorbalığına maruz kaldığını anlattı. Efil, “Annem büyük bir telaşla tedavi yollarını denedi, çabası sonuç verdi ancak çok uzun ve meşakkatli bir seyahatti. Benim çocukluğum, oburlarının oyunlarını izleyerek geçti; hayli dokunaklıydı. Ailem bu hususta çok büyük takviye verdi. Annem beni hiçbir vakit yalnız bırakmadı. Tedaviler, tabipler, fizik süreçleri, ortopedik aygıtlar, bunların hepsini kullandım. O periyot beş yıllık ilkokul eğitimi vardı. Ortopedik manim olduğu için arkadaşlarım tarafından vakit zaman alay edilme ve itekleme üzere çocukça davranışlarla karşılaştım. Vitrin camlarında kendime bakıp ‘Daha nasıl düzeltebilirim, daha nasıl hoş yürüyebilirim?’ diye motive olurdu” dedi.
‘ÇOCUKLARA YARARLI OLMAYI TERCİH ETTİM’
Eğitim gördüğü yıllarda çok başarılı bir çocukluk geçirdiğini aktaran Yazgı Efil, eğitimi ve çocukları çok sevdiği için öğretmen olmaya karar verdiğini söyledi. Efil, “İlkokuldan liseye kadar daima okul birincisi oldum. Babasız büyümemize karşın annem, eforlarıyla beş kardeşimle birlikte üniversite mezunu olmamız için uğraş etti. İlkokuldan sonra ortaokul ve lisede de okul birincisi oldum. Üniversitede ise tercihimi öğretmenlikten yana kullandım; eğitimi ve çocukları çok seviyordum. Kendi yaralarımı düzgünleştirmek ismine çocuklara yararlı olmayı tercih ettim. Öğretmen olduktan sonra engelim hiçbir vakit sorun yaratmadı. Bugün vücut eğitimi derslerinde öğrencilerimin başında duruyorum. Hatta birlikte voleybol oynuyoruz, çeşitli oyunlar oynuyoruz. Şu an meslekte 27’nci yılımı dolduruyorum. 24 Kasım 1998’de mesleğe başladım; Öğretmenler Günü’nde vazifeye başlamak benim için çok özel bir duygu” diye konuştu.
‘ÖZEL İHTİYAÇLI ÖĞRENCİLERE DAHA HASSASIM’
Okuttuğu sınıfında özel ihtiyaçlı öğrencilerin de olduğunu aktaran Efil, onlara ve ailelerine karşı kendi yaşadığı süreçten ötürü daha hassas davrandığını belirtti. Efil, “İki çocuk annesiyim ve iki oğlumda dikkat eksikliği ve hiperaktivite var. Bununla yıllarca uğraştım. Ferdî gelişim kitapları, pedagoglar, uzmanlar. Bana daima, ‘Sizin altınıza işlenmemiş bir maden konulmuş, bu cevheri nasıl işleyeceğiniz size bağlı’ denirdi. Çocuklarım için de çabayı hiç bırakmadım. Çok kolay olmadı; gözyaşları da oldu, gülüşler de. Emeklerimin karşılığını aldıkça keyifli oldum. Sınıflarımda ortopedik engelli, davranışsal ya da otizm belirtileri olan öğrenciler olduğunda daha hassas davranıyorum” sözlerini kullandı.
Geçirdiği kuvvetli süreçte kendisine takviye olan annesine ve başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk’e teşekkürlerini sunan Efil, “Öğretmenlikte samimiyetin ve empati kurmanın çok değerli olduğunu düşünüyorum. Bana emek veren öğretmenlerimin ellerinden öpüyorum. Annemin sayesinde bugünlere geldim. Mustafa Kemal Atatürk’e minnettarım. Onun sayesinde öğretmen olabildiysem, bunun kız çocuklarına ve özel ihtiyaçlı bireylere verdiği pahadan kaynaklandığını biliyorum. Tüm öğretmenlerin Öğretmenler Günü’nü kutluyorum” dedi.
