Eğitime Bakış: 2025 İzleme Ve Kıymetlendirme Raporu Yayımlandı

2025 yılı raporunda, 14-17 yaş kümesinde net okullaşma oranlarının son iki yıldır gerilediği, 18-21 yaş kümesinde en az lise mezunu oranının erkeklerde düşüşe geçtiği, ne eğitimde ne istihdamda olan gençlerin (NEET) oranında Türkiye’nin OECD ülkeleri ortasında birinci sırada yer alması dikkati çeken datalar olarak öne çıktı. Raporda, 2026 yılında yeni öğretmen ataması yapılmayacak olmasının öğretmen ihtiyacını derinleştireceği vurgulanırken Türkiye’de özel okul fiyatlarının OECD ortalamasına nazaran çok yüksek seviyede olduğu belirtildi.

Eğitim-Bir-Sen olarak 2016 yılından bu yana her yıl sistemli olarak yayımlanan “Eğitime Bakış 2025 İzleme ve Kıymetlendirme Raporu” kamuoyuna açıklandı.

Eğitime Bakış: 2025 İzleme ve Kıymetlendirme Raporu’nda Türkiye’nin eğitim profili, “eğitime erişim ve katılım”, “eğitimin çıktıları”, “öğretmenler ve okul yöneticileri”, “eğitim-öğretim ortamları” ve “eğitimin finansmanı” olmak üzere 5 başlık altında ulusal ve milletlerarası ölçekte kıyaslanarak tahlil edildi.

Elde edilen bulgular, eğitim sisteminin değerli kazanımlarını, acil müdahale gerektiren alanları ve tahlil bekleyen yapısal meseleleri ortaya koydu.

Raporda yer alan kimi değerli bulgular şöyle:

Kademelere nazaran toplam öğrenci sayılarında yaşanan değişim

2016 yılında okul öncesi kademesinden ortaöğretime kadar toplam öğrenci sayısı 17 milyon 588 bin 958 iken 2024-2025 eğitim-öğretim yılında bir evvelki yıla nazaran 753 bin 742 azalarak 17 milyon 956 bin 523’e düştü.

Bu düşüş ayrıntılı incelendiğinde, ilkokul kademesi hariç öbür tüm kademelerde gerçekleşti. Hatta bu öğrenci sayısındaki düşüşün büyük bir çoğunluğunun yüzde 62 ile ortaöğretim kademesinde olduğu görüldü.

Kademelere nazaran öğrenci sayılarına bakıldığında 2016 yılında okul öncesinde 1 milyon 209 bin 106 olan öğrenci sayısı 2025 yılında 1 milyon 741 bin 314’e yükseldi. İlköğretim kademesinde 2016 yılında 10 milyon 572 bin 209 olan toplam öğrenci sayısı 2025 yılında 10 milyon 886 bin 397 oldu. Ortaöğretim kademesindeki toplam öğrenci sayısı ise 2016 yılında 5 milyon 807 bin 643 iken 2024-2025 eğitim-öğretim yılında 5 milyon 328 bin 812’ye yükseldi. Burada dikkati çeken konu, son iki yıldır hem okul öncesi hem de ortaöğretim kademesinde öğrenci sayılarındaki düşüş nedeniyle toplam öğrenci sayısında da gerçekleşen düşüş oldu.

Okullaşma oranlarında kritik gerileme

Veriler, 5 yaş kümesi hariç tüm yaş kümelerinde kız çocuklarının okullaşma oranının erkeklere kıyasla az da olsa daha yüksek olduğunu ortaya koydu. Fakat son iki yıllık devirde, 6-13 yaş kümesi dışındaki tüm yaş kümelerinde okullaşma oranlarında düşüş yaşandığı görüldü.

Buna nazaran, 2023 yılından 2025 yılına 3-5 yaş kümesinde net okullaşma oranı hem erkeklerde hem de kızlarda yüzde 2,6 puan; 4-5 yaş kümesinde net okullaşma oranı erkeklerde yüzde 2,9 puan, kızlarda ise yüzde 3 puan; 5 yaş kümesinde net okullaşma oranı erkeklerde yüzde 2,9 puan, kızlarda ise yüzde 3 puan düştü.

Net okullaşma oranlarında en dikkati cazibeli başlık 14-17 yaş grubu

Raporda en dikkati cazibeli başlıklardan biri, 14-17 yaş kümesinde yaşanan net okullaşma oranlarında gerileme oldu. 14-17 yaş kümesinde 2023 yılından 2025 yılına gelindiğinde net okullaşma oranı erkeklerde yüzde 8,4 puan, kızlarda ise yüzde 7,7 puan düştü.

Bu yaş kümesinde net okullaşma oranı 2023 yılında yüzde 94,5 iken, 2024 yılında yüzde 91,3’e, 2025’te ise yüzde 86,4’e düştü. 14-17 yaş kümesinde erkeklerin net okullaşma oranı ise yüzde 86,3, kızların ise yüzde 86,5 oldu.

Ortaöğretim kademesinin mecburî eğitim kapsamında olmasına karşın 2024 yılında 14-17 yaş kümesindeki çocukların yüzde 8,7’si eğitimin dışındayken 2024-2025 eğitim-öğretim yılında bu oranın yüzde 13,6’ya yükseldiği belirlendi. Münasebetiyle ortaöğretim kademesi zarurî eğitim kapsamında olmasına karşın son 9 yılın en yüksek oranı olan 14-17 yaş kümesindeki çocukların yüzde 13,6’sı mecburî eğitimin dışında kaldı.

2025 yılı okullaşma oranı ortalamasının altında yer alan vilayetler incelendiğinde; Ağrı’da erkeklerin, Gümüşhane ve Şanlıurfa’da kızların, Muş’ta ise hem erkeklerin hem de kızların 14-17 yaş kümesinde net okullaşma oranlarının yüzde 69 bandında olduğu görüldü.

Cinsiyete nazaran bakıldığında ise; erkeklerde Ağrı yüzde 68,6 ile en düşük, Rize yüzde 99,7 ile en yüksek okullaşma oranına sahip vilayetler oldu. Kızlarda ise Şanlıurfa yüzde 69,3 ile son sırada, Burdur yüzde 94,1 ile birinci sırada yer aldı.

Raporda, ortaöğretim seviyesinde okullaşma oranlarındaki düşme nedenlerinin araştırılması, eğitime erişimleri sağlamak için yeni siyasetler geliştirilmesi ve gerekli önlemlerin alınması önerildi.

18-21 yaş kümesinde erkeklerin lise mezuniyet oranlarında düşüş dikkati çekiyor

Raporda, 18-21 yaş kümesinde en az lise mezunu olanların oranı genel olarak incelendiğinde, 2024 yılı hariç her yıl tertipli halde artış eğilimi görülüyor. Hakikaten 2015 yılında bu yaş kümesinde yüzde 52,2 olan en az lise mezunu oranı, 2024 yılına gelindiğinde yüzde 71,7’ye yükseldi. Lakin bu oran son 4 yılın en düşük düzeyine işaret ediyor.

Toplamda ise 18-21 yaş kümesinde en az lise mezunu olma oranı 2015 yılında yüzde 54,9 iken 2024 yılında yüzde 75,8’e ulaştı. Son 10 yılın bilgileri incelendiğinde 18-21 yaş kümesinde en az lise mezunu oranında bayanların erkeklere kıyasla daha yüksek seviyede artış gösterdiği ortaya konuldu. Cinsiyetler ortasındaki fark, en fazla 2024 yılında açılarak fark yüzde 8,4 olarak gerçekleşti.

Öte yandan, ortaöğretimin zarurî eğitim kapsamına alınmasından itibaren en az lise mezunu olma oranında önemli bir artış olduğu görülüyor. 2023 bilgilerine bakıldığında 2015 yılı bilgilerine nazaran yaklaşık olarak yüzde 50 yükselişe işaret ederken 2024 yılı bilgileri, 2023’e nazaran en az lise mezunu olanların oranının bayanlarda sabit kaldığı, erkeklerde ise düşüşe geçtiği dikkati çekiyor.

Raporda, ortaöğretimin mecburî eğitim kapsamında olmasına karşın, bilhassa erkekler ortasında mezuniyet oranlarının görece düşük kalması, bu alandaki yapısal problemlerin daha detaylı biçimde ele alınmasını gerekli kılıyor. Bu kapsamda, okul terki ve mezun olamama nedenlerinin kapsamlı halde tahlil edilmesi, risk altındaki gençlere yönelik maksat odaklı siyasetlerin geliştirilmesi ve mevcut uygulamaların aktifliğinin artırılmasının büyük kıymet taşıdığı belirtiliyor.

Açık öğretimin yine yapılandırılması şart

Açık öğretim lisesine kayıtlı öğrenci sayısı da son iki yılda 1 milyon 54 bin 703 azalarak 2025 yılında 954 bin 777 oldu. Bu gerilemeyle birlikte açık öğretimin ortaöğretim içindeki hissesi yüzde 17,9 oranı ile son 10 yılın en düşük seviyesine indi.

Raporda, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından açık öğretim lisesinde değerli birtakım sıkıntılara tahlil üretilmeye çalışılsa da çeşitli nedenlerden ötürü hem daha az başarılı öğrencilerin yönlendirildiği hem de başarılı öğrencilerin tercih etme nedenlerinin kısa vadeli siyasetlerle tahlile kavuşturmanın süreksiz tahliller olacağına işaret edilerek, yapısal tahliller için kalıcı siyasetlere gereksinim bulunduğu, açık öğretimin meselelerinin temelinde yatan zarurî eğitim kapsamındaki ortaöğretimin hem mecburiliği hem de öğretim müddetinin yine yapılandırılması gerektiği vurgulandı.

Özel eğitimde kademeler ortası geçiş sorunu

Veriler, özel eğitim alanında kademeler ortası geçişte önemli bir daralmaya işaret ediyor. 2024-2025 eğitim-öğretim yılında özel eğitim alan öğrenci sayısı 602 bin 729 olurken, bu sayı ilköğretimde 473 bin 295’e, ortaöğretimde 118 bin 165’e düştü. Bu tablo, özel ihtiyaçlı öğrencilerin ortaöğretim kademesine devam sürecinde değerli pürüzlerle karşılaştığını ortaya koyuyor.

Özel eğitim öğrencilerinin yüzde 83’ü kaynaştırma yoluyla, yüzde 10,3’ü özel eğitim okullarında, yüzde 6,7’si ise özel eğitim sınıflarında eğitim alıyor.

Türkiye, NEET oranında tekrar OECD birincisi

Raporda, gençlere ait datalar ise çarpıcı bir tabloya işaret ediyor.

18-24 yaş kümesinde ne eğitimde ne de istihdamda olan gençlerin (NEET) oranı OECD ülkelerinde ortalama yüzde 14 iken, Türkiye’de yüzde 31 olarak kayıtlara geçti. Türkiye, NEET oranında yüzde 30 barajını aşan tek ülke olarak OECD ülkeleri ortasında bu olumsuz tabloda birinci sırada yer aldı. Raporda, 2019 yılından bu yana NEET oranlarında OECD ülkeleri ortasında birinci sırada yer alan Türkiye’nin bu kümedeki gençlere yönelik bütüncül ve maksat odaklı siyasetler geliştirmesinin ehemmiyetine vurgu yapıldı.

Öte yandan, 2025 yılında üniversiteye yerleşenlerin yüzde 50,4’ünü, liseden mezun olduktan sonra rastgele bir programa yerleşmemiş adaylar oluşturdu. Lise son sınıf öğrencilerinin yerleşme oranı ise yalnızca yüzde 31,9 oldu.

2026 yılında öğretmen ataması öngörülmüyor

Raporda, öğretmen istihdamına ilişkin verilere de yer verildi. Son 10 yıllık süreçte en az öğretmen atamasının 2022, 2024 ve 2025 yıllarında yapıldığı görüldü. 2022’de 19 bin 614, 2024’te 19 bin 968 öğretmen ataması yapılırken 2025 yılında gerçekleştirilen 15 bin öğretmen ataması ise son 10 yılın en düşük düzeylerinden biri olarak kaydedildi.

Öğretmen arz ve talebi ortasındaki makas ise her yıl açılmaya devam ediyor. Gerçekten, 13 Temmuz 2025 tarihinde gerçekleştirilen Milli Eğitim Bakanlığı Akademi Giriş Sınavı’na (MEB-AGS) 411 bin 805 aday başvurmuş, 10 bini ise Ulusal Eğitim Akademisi’nde Şubat 2027’ye kadar hazırlık eğitimine alınmak üzere seçildi. Bu süreç nedeniyle 2026 yılında yeni bir öğretmen atamasının öngörülmemesi, mevcut öğretmen ihtiyacının derinleşeceğine işaret etmektedir. Raporda bu duruma yönelik, öğretmen atama sayılarının artırılmasına yönelik önlemlerin değerlendirilmesinin ehemmiyet taşıdığına işaret edildi.

Sınıf mevcutları vilayetler ortasında değişkenlik gösteriyor

Ortalama ilkokul kademesinde 22 sınıf mevcudu ile Türkiye, 21 olan OECD ortalamasına yakınken, ortaokul kademesinde bu oran 21 olan OECD ortalamasının üzerine çıkarak 28 oldu.

Türkiye’de vilayet bazında kademelere nazaran bakıldığında birtakım farklılıklar dikkati çekiyor. Bilhassa İstanbul ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde sınıf mevcutları, kronik bir sorun olmaya devam ederken, İstanbul’da ilkokullarda şube başına 28, ortaokullarda ise 26 öğrenci düşüyor.

Buna karşılık Gümüşhane’de birebir kademelerde şube başına düşen öğrenci sayılarının 13 ve 11’e kadar gerilemesi, vilayetler ortasında bu alandaki farkı ortaya koyuyor.

Öğrenciler için yapılan harcamalar OECD ortalamasının gerisinde

Satın alma gücü paritesine nazaran, öğrenci başına yapılan harcama 4 bin 38 dolar iken, bu sayı OECD ortalaması olan 13 bin 527 doların epey altında bulunuyor. Toplam kamu harcamaları içinde eğitime ayrılan hisse yüzde 6,7 ile OECD ortalaması olan yüzde 7,4’ün gerisinde kaldı.

Türkiye’de özel okul fiyatları yüksek

OECD ülkelerinde Danimarka’dan sonra ortaöğretimde genel programlarda öğrenci başına toplam harcaması kamu okullarına nazaran özel okullarda çok daha fazla olan ülke Türkiye oldu. Bu alandaki OECD ülkeleri ortalamaları ise çabucak hemen birbirine çok yakın gerçekleşti.

Türkiye’de ortaöğretimde genel program uygulayan kamu okullarında öğrenci başına yapılan devlet harcaması ile toplam harcaması birbirine çok yakın iken özel okullarda öğrenci başına yaptığı devlet harcaması çok düşük olup toplam harcaması ise çok yüksektir. Bunun temel nedeninin ise genel program uygulayan özel okullarda öğrenci başına özel harcamaların çok yüksek olmasından kaynaklandığı belirlendi. Hasebiyle bu bilgiler, Türkiye’de özel okul fiyatlarının çok yüksek seviyede olduğunu ortaya koydu. Bu kapsamda kamu okullarında öğrenci başına yapılan harcamaların artırılması sağlanması gerektiği belirtildi.

Mesleki program uygulayan kamu ve özel okullarda öğrenci başına yapılan toplam harcamada ise tam karşıtı bir durum tespit edildi. OECD ülkeleri genelinde mesleksel program uygulayan kamu okullarına göre özel okullardaki öğrenci başına yapılan toplam harcamalar daha yüksektir. Münasebetiyle Türkiye’de özel dalın mesleksel ve teknik eğitimdeki hissesinin hayli düşük olduğu ortaya çıkarken, mesleksel ve teknik eğitimin gelecek vizyonu kapsamında, gerekli teşvik sistemlerinin geliştirilerek özel dalın mesleksel ve teknik ortaöğretimde daha fazla yer almasının sağlanması gerektiği vurgulandı.

Raporda yer alan teklifler şöyle:

14-17 yaş kümesinde okullaşma oranı düşük olan vilayetlerde ortaöğretime erişimi artırmak, bilhassa de erkek ve kızların aleyhine durumun olduğu vilayetlerde eğitimin dışında kalma nedenleri araştırılarak eğitime erişimlerini sağlamak için yeni siyasetler geliştirilmeli ve gerekli önlemler alınmalıdır.

Milli Eğitim Bakanlığı, örgün eğitimden açık öğretime geçişleri sonlandırarak 2024-2025’te öğrenci artışını engellemiştir. Düşüşte, son sınıfta geçen başarılı öğrencilerin mezun olması ve mevcut öğrencilerin mezuniyeti tesirlidir. Fakat sıkıntılar tam manasıyla çözülememiştir. Kısa vadeli siyasetler yetersiz kalmaktadır. Kalıcı tahliller için yapısal düzenlemeler gereklidir. Açık öğretimin meselelerinin temelinde yatan zarurî eğitim kapsamındaki ortaöğretimin hem mecburiliği hem de öğretim mühleti tekrar yapılandırılmaya muhtaçtır.

Özel eğitim gereksinimi olan öğrencilerin sayılarında ilköğretim kademesinde son beş yıldır önemli bir artış kelam hususudur. Buna karşın ortaöğretim kademesinde ilköğretime nazaran özel eğitim alan öğrencilerin sayısının daha az olması; ilköğretimde özel eğitim alan çocukların kıymetli bir kısmının ortaöğretime erişemediğini ortaya koymaktadır. Özel eğitim muhtaçlığı olan bu çocukların ilköğretimden sonra ortaöğretime erişimine ve özelliklerine nazaran de mesleksel eğitime yönlendirilmelerine ait daha faal siyasetler geliştirilmelidir.

2015-2024 yılları ortasında Türkiye’de 18-21 yaş kümesinde en az lise mezunu olma oranında kayda kıymet bir artış yaşanmıştır. Bu olumlu gelişmeye karşın, kelam konusu oranların bölgesel dağılımında besbelli farklılıklar devam etmektedir. Öte yandan, 2015 yılından itibaren bayanların en az lise mezunu olma oranı erkekleri geçmiş olup bu fark her geçen yıl daha da artmaktadır. Ortaöğretimin mecburî eğitim kapsamında olmasına karşın, bilhassa erkekler ortasında mezuniyet oranlarının görece düşük kalması, bu alandaki yapısal meselelerin daha detaylı biçimde ele alınmasını gerekli kılmaktadır. Bu doğrultuda, okul terki ve mezun olamama nedenlerinin kapsamlı halde tahlil edilmesi, risk altındaki gençlere yönelik amaç odaklı siyasetlerin geliştirilmesi ve mevcut uygulamaların aktifliğinin artırılması büyük kıymet taşımaktadır.

YKS’de lise son sınıf öğrencilerinin performansları incelendiğinde, imtihana giren başka adaylara kıyasla bilgileri daha yeni olan lise son sınıf öğrencilerinin bu alanlardaki performanslarının artırılması için somut ve gaye odaklı adımlar atılması gerekmektedir. Bu doğrultuda, öğrenme eksikliklerinin sistematik biçimde tespit edilmesi ve kelam konusu eksiklikleri gidermeye yönelik tesirli telafi ve takviye sistemlerinin geliştirilmesi büyük ehemmiyet taşımaktadır.

Türkiye’nin NEET kümesindeki gençlere yönelik bütüncül ve amaç odaklı siyasetler geliştirmesi büyük kıymet taşımaktadır. Bilhassa eğitimden kopuşun önlenmesi, mesleksel marifetlerin artırılması, işgücü piyasasına geçişin kolaylaştırılması ve gençlerin istihdam edilebilirliğinin desteklenmesine yönelik uygulamaların hayata geçirilmesi gerekmektedir.

Öğretmen ihtiyacına ilişkin hesaplamaların aktüel bilgiler temelinde yapılması ve ortaya çıkan muhtaçlık doğrultusunda Ulusal Eğitim Akademisinde hazırlık eğitimi alacak öğretmen adaylarına yönelik kontenjanların artırılması hasebiyle da öğretmen atama sayılarının artırılmasına yönelik önlemlerin kıymetlendirilmesi önem taşımaktadır.

Öğretmen arz ve talebi ortasındaki makas her yıl büyümektedir. Öğretmen arz-talep dengesi gözetilerek gereksinim ve planlamalar yapılmalı ve bu istikamette siyasetler oluşturulmalıdır.

Yöneticilerin en düşük meslek maaşı satın alma gücü paritesine nazaran OECD ülkeleri ortalamaları ile karşılaştırıldığında, Türkiye’de ilkokul seviyesinde bir ölçü daha yüksek iken öbür kademelerde başlangıç maaşı ortalamanın altındadır. Tüm kademelerde en yüksek maaş seviyesi ise OECD ülkeleri ortalamalarının epey altında kalmaktadır. Münasebetiyle okul yöneticilerinin maaşlarının meslek seviyelerine nazaran OECD ülkeleri ortalamalarına yaklaştırılmasına yönelik çalışmalar yapılmalıdır.

OECD bilgilerine bakıldığında, öğretmen başına düşen öğrenci ve ortalama sınıf mevcudu göstergeleri üzerinden ülkelere nazaran yapılan tahlil; Türkiye’nin öğretmen ve sınıf başına düşen öğrenci sayılarının hala kamu kurumlarında ilkokul ve ortaokul kademesinde OECD ortalamalarının biraz üzerinde olduğu lakin 2023 yılı prestijiyle ortaöğretimde genel programlarda OECD ortalamasını yakaladığı, mesleksel programlarda ise ortalamanın altında olduğunu göstermektedir. Vilayetlere nazaran öğretmen başına düşen öğrenci sayıları ve ortalama sınıf mevcudu göstergeleri incelendiğinde vilayetler ve bölgeler ortası var olan eşitsizlikler devam etmektedir. Hasebiyle var olan ve kronik bir sorun haline gelen bölgesel eşitsizliğin azaltılması için dezavantajlı bölgelere öncelik verilerek okul ve derslik üretimi gerçekleştirilmelidir.

Taşımalı eğitim, bilhassa kırsal alanlarda yaşayan ve eğitime erişimde zorluk çeken öğrenciler için büyük kıymet taşıyan bir uygulamadır. Lakin, taşımalı eğitim uygulamasının da birtakım önemli olumsuz sonuçları bulunmaktadır. Bilhassa öğrencilerin uzak okullara gitmek zorunda olmaları, erken saatlerde yola çıkmalarına ve uzun saatler boyunca yolda vakit geçirmelerine neden olmaktadır. Bu durum, öğrencilerin eğitim süreçlerini olumsuz tarafta etkileyebilir. Bu nedenle, taşımalı eğitimin en aza indirilmesi ve sırf çok az sayıda öğrencinin bu sistemden faydalanması için, öğrencilerin konutlarına en yakın okullarda eğitim almalarını sağlayacak ya da âlâ bir planlama yapılarak uygun olan yerlerde öğrencilerin eğitim-öğretim almaları için öğretmenlerin taşınmasını sağlayacak tesirli siyasetler geliştirilmelidir.

2022 yılı bilgilerine nazaran Türkiye’de -okul öncesi ve yükseköğretim hariç- eğitim kurumlarına yapılan toplam harcamaların GSYH’ye oranı (yüzde 2,1) OECD ülkeleri ortalamasının (yüzde 3,3) hem altında hem de bu oranla OECD ülkeleri ortasında son sıralarda yer almaktadır. Eğitim kurumlarına yapılan kamu harcamaların GSYH’ye oranı bakımından da misal durum kelam mevzusudur. Buna rağmen Türkiye (yüzde 6,7) OECD ülkeleri ortalamasının (%7,4) biraz altında bir oranda toplam kamu harcamaları içinde eğitime hisse ayırmaktadır. Hasebiyle Türkiye, tüm kamu ve özel kuruluşlara yönelik eğitim kurumlarını destekleyecek halde harcamalar yapmalarını teşvik edecek sistemler geliştirmelidir.

Satın alma gücü paritesine nazaran Türkiye, öğrenci başına eğitim kurumlarına yapılan toplam harcama 4 bin 38 Dolar ile OECD ülkeleri ortalaması olan 13 bin 527 Doların hayli altında ve bu ülkeler ortasında son sıralarda yer almaktadır. Bu kapsamda öğrenci başına eğitim kurumlarına yapılan harcamaların artırılması sağlanmalıdır.

OECD ülkelerinde Danimarka’dan sonra ortaöğretimde genel programlarda öğrenci başına toplam harcaması kamu okullarına nazaran özel okullarda çok daha fazla olan ülke Türkiye olup OECD ülkeleri ortalamaları ise çabucak hemen birbirine çok yakındır. Buna rağmen mesleksel program uygulayan kamu ve özel okullarda öğrenci başına yapılan toplam harcamada ise tam zıddı bir durum kelam bahsidir. OECD ülkeleri genelinde mesleksel program uygulayan kamu okullarına göre özel okullardaki öğrenci başına yapılan toplam harcamalar daha yüksektir. Münasebetiyle Türkiye’de özel bölümün mesleksel ve teknik eğitimdeki hissesinin epeyce düşük olduğu ortaya çıkarken, mesleksel ve teknik eğitimin gelecek vizyonu kapsamında, gerekli teşvik düzenekleri geliştirilerek özel bölümün mesleksel ve teknik ortaöğretimde daha fazla yer alması sağlanmalıdır.

Eğitim-Bir-Sen olarak, data temelli yaklaşımın eğitimde kalıcı bir dönüşümün anahtarı olduğuna inanıyor; bu raporun tüm karar alıcılar için bir yol haritası teşkil etmesini temenni ediyoruz.