Veli zorbalığı sınıfa kadar girdi!

Müsaadesiz olarak sınıfa girip öğretmene hakaret eden, okul müdürüne tehditler savuran, çocuğuna başrol verilmediği için öğretmeni öbür okula sürdürmeye çalışan… İnanmak istemesek de tüm bunlar veli davranışları… Bu davranışların altında ise ‘Benim çocuğum asla yapmaz’, ‘Benim çocuğum çok zeki, sistem ona yetişemiyor’, ‘Arkadaşları onu kıskanıyor, öğretmeni yetersiz’ üzere hastalıklı niyetler var

Psikologlar; bu davranışların temelinde, velinin çocuğunu bir kartvizit olarak görmesi, yapılan her türlü eleştiriyi kendi anne-babalığına yapılmış olarak algılaması, narsist olduğu için yanılgıyı daima dış etkenlerde aramasının yattığını söylüyor ve ekliyorlar, “Bu ebeveynlerin yetiştirdiği çocuklar toplum için tehlike haline geliyor”

Sabah’tan Pınar Yıldız Yüksel bugünkü yazısında “veli zorbalığı’nı yazdı.

Yüksel’in “Veli Zorbalığı Sınıfa Kadar Girdi” başlıklı yazısı şu formda;

Kahramanmaraş’ta yaşanan ve bir öğrencinin silahlarla okuduğu okulu basıp arkadaşları ve öğretmenini öldürmesi hepimizi derinden üzdü ve etkiledi. Lakin aile ve toplum olarak da kendimizi sorgulamamız gereken noktalar olduğunu gözler önüne serdi. Pek çok tartışma konusu var olağan ki, fakat biz bugün veli zorbalığı üzerinde duracağız.

Durum bu türlü olunca bilhassa toplumsal medyada da pek çok öğretmen ve okul yöneticileri, velilerin kendilerine yaptığı zorbalıkları anlatmaya başladı. İçlerinde, “Bir öğrencinin arkadaşının tabletini şiddetle gasp ettiğini ve bunu veliye söylediklerini, velinin ise “Siz benim çocuğuma hırsız mı diyorsunuz, eksik olan sizin eğitiminizdir” diyerek üzerine yürüdüğünü anlatanlar da var, Zorbalık yapan öğrencinin velisinin “Benim çocuğum çok zeki, bu yüzden arkadaşları onun potansiyeline ulaşamıyor” diyerek çocuğunun tüm yanlış davranışlarının üzerini örtmeye çalışan da!

Biz de bu hafta okullarda velilerin okul idaresi ve öğretmenlere uyguladığı zorbalıklar ve anne-babaların çocuklarının yanlış davranışlarını, çok müdafaacı refleksle nasıl öğretmeye çalıştığının üzerinde durduk. CİMER ve çeşitli platformlar aracılığıyla kamuoyuna yansıyan şikayetler ve psikologlardan aldığımız olay örnekleri hususun derinliğini, yaygınlığını ve sahiden çözmemiz gereken bir sorun olduğunu gözler önüne serdi.
Uzmanların tespitine nazaran, “Yeni veli profili hem çocuk hem de toplum için sakıncalı bir duruma dönüştü. Veliler çocukları bir kartvizit olarak görmeye başladı. Çocuklarına dair yapılan her türlü eleştiriyi kendi anne-babalıklarına yapılmış olarak görüp çabucak savunmaya geçiyorlar. En eksiksiz çocuğun kendilerinde olduğuna inançları sonsuz. Çocuklarının yanlış davranışları “Çok zeki, sistem ona dar geliyor, arkadaşları kıskanıyordur…” üzere kılıflarla örtmeye çalışıyorlar. Üstelik birçok anne-baba bunu yaptığının farkında da değil. Bu tavırla büyüttükleri çocuklar toplum için bir tehlikeye haline geliyor.”

AYHAN ALTAŞ / Klinik Psikolog

OTORİTE KAYBOLDU EBEVEYNLİK YOK OLDU

“Eti senin kemiği benim” anlayışı, çocuğun otoriteye teslim edildiği; hudutların, hislerin ve kişiselliğin çok önemsenmediği bir periyodun ebeveynlik modeliydi.
Bu yaklaşımda çocuk birçok vakit “itaat eden” bir birey olarak görülürdü.
Bugünkü ebeveynlik ise bunun tam aksine kaydı. Yani bir uçtan öbür uca gittik.
Çocuğun hislerini önemseyen, onu dinleyen, travmatize etmemeye çalışan, hudut koyarken suçluluk hisseden bir anlayış yaygınlaştı.
Lakin burada öbür bir risk ortaya çıktı: sonların kaybolması.
Bir tarafta çok hudut varken öteki tarafta sonlar belirsizleşti.
Eski modelin sorunu şuydu. Çocuk endişeyle büyüyordu.
Hisler bastırılıyordu.
Otorite sorgulanamaz hale geliyordu.
“Söz dinleyen çocuk” uğruna kişisellik ziyan görebiliyordu.
Yeni modelin sorunu ise bazen şu olabiliyor. Çocuğa fazla açıklama yapıp ebeveyn rolünü kaybetmek. Üzülmesin diye biz çok çektik onlar rahat olsun diye hudut koyamamak. Çocuğu merkeze koyarken aile nizamını bozmak. Ebeveynin rehber değil, arkadaş rolüne kayması.
Sağlıklı orta yol aslında “otoriter” değil fakat “otoritesi olan” ebeveynliktir.
Bu ne demek? Çocuğun hissini anlamak ancak davranış sonunu korumak.
“Seni anlıyorum” diyebilmek lakin gerektiğinde “hayır” diyebilmek. Ceza yerine sonuç öğretmek. Korkutarak değil, itimat vererek disiplin sağlamak. Çocuğun birey olmasına müsaade verirken ebeveyn liderliğini kaybetmemek.

TOZ KONDURAMIYOR

Çocuğa toz konduramayan ebeveynlik, birden fazla vakit sevginin değil, inkarın ve telaşın bir sonucu oluyor. Birçok veli çocuğunun zorlayıcı davranışlarını, öfke sorunlarını, empati eksikliğini, hudut ihlallerini ya da toplumsal ahenk problemlerini kabul etmekte zorlanıyor. Zira bunu kabul etmek, bilinçdışı seviyede “Ben nerede kusur yaptım?” sorusuyla yüzleşmek manasına gelebiliyor.
Öğretmen ya da rehberlik servisi bir sorun işaret ettiğinde kimi ebeveynler bunu bir yardım çağrısı” üzere değil, çocuğa yöneltilmiş bir suçlama üzere algılıyor.
Bilhassa okul ortamında ailelerde şunları görüyoruz. Öğretmenin müşahedesini reddetmek. Çocuğun anlattığını tek gerçek kabul etmek. Disiplin meselesini ‘öğretmen taktı’ diye açıklamak. Sorumluluğu dışarıya yüklemek. Çocuğun davranışının sonuçlarını değersizleştirmek.
Bu noktada riskli olan şey şu, Çocuk davranışının sonuçlarıyla yüzleşmeyi öğrenemiyor. Bir çocuk yanılgı yaptığında bunu konuşmak yerine daima savunuluyorsa, vakitle şu niyet gelişebilir.
Ben yanlış yapmıyorum, beşerler beni anlamıyor.
Sağlıklı kişilik gelişiminde çocuk şunları öğrenmelidir.
Davranışlarının diğerleri üzerinde tesiri vardır. Yanılgı yapmak mümkündür.
Yanlış davranış düzeltilebilir.
Hudutlar vardır. Tenkit her vakit atak değildir.
Ebeveyn çocuğun kusurlarını büsbütün reddettiğinde, çocuk öz farkındalık geliştirmekte zorlanıyor.

EVLADIM YAPMAZ DEMEYİN

Toplumda vakit zaman yaşanan ağır olaylarda örneğin Kahramanmaraş merkezli gündeme gelen birtakım olaylarda yalnızca bireyi değil, bireyin yetiştiği çevreyi ve davranışlarının yıllarca nasıl tolere edildiğini de düşünmek gerekir.
Zira birçok önemli davranış sorunu bir anda ortaya çıkmaz. Çoklukla küçük sinyaller yıllarca görülmez, küçümsenir ya da savunulur. Bu olaylarda da esasen bahsettiğim husus çok sık lisana getirildi. Çocuk zati irili ufaklı sinyaller vermiş ancak bir formda tedbir alınamamış.
Burada değerli bir soru var. “Çocuk dayanak almalı mı?” kadar “Ebeveyn de takviye almalı mı?”
Zira bazen sorun çocuğun davranışından çok, ebeveynin o davranışı yorumlama biçiminde olabilir. Kimi ebeveynler şunları fark etmiyor. Çocuğu korumakla, davranışı legalleştirmek ortasındaki fark vardır. Suçluluk hissiyle hudut koyamama, kendi çocukluk periyodundaki ebeveyn biçiminin artık yeniliğini yitirdiğini ve benim çocuğum yapmaz şekli yaklaşımların verdiği ziyanı…

SİSTEM ÇOCUĞUMA DAR GELİYOR

Psikolog Ayhan Altaş: Psikolojik görüşmelerde karşısına çıkan muhafazacı veli tavrını iki tipik hadise üzerinden anlattı:

Vaka 1

Ortaokul çağında bir çocuk, okulda sık sık arkadaşlarıyla arbede ettiği için yönlendirilmişti. Öğretmenler dürtü denetimi ve öfke sorunu olduğunu söylüyordu. Anne ise görüşmede daima şunu vurguluyordu. Çok duygusal bir çocuk, çabucak kırılıyor. O yüzden reaksiyon veriyor.
Birinci bakışta empatik bir açıklama üzere görünüyordu. Lakin ayrıntılara girildiğinde çocuk:
Tenkide tahammül edemiyordu.
Kaybetmeye çok reaksiyon veriyordu. Arkadaşlarının sonlarını ihlal ediyordu. Öfkelendiğinde fizikî temas kurabiliyordu.
Anne bunu “duygusallık” üzerinden açıklıyordu lakin aslında çocukta his düzenleme sorunu vardı.
Kritik nokta şuydu. Anne çocuğun zorlanan istikametini kabul ettiğinde, kendi ebeveynliğiyle ilgili suçluluk hissediyordu. Bu yüzden sorun davranış, karakter özelliği üzere yorumlanıyordu.
Görüşmeler sonucunda anne şunu fark etti. Ben onu savunduğumu düşünüyordum ancak aslında davranışının sonuçlarını görmesini engelliyormuşum.

Vaka 2

Lise çağında bir genç, okul kurallarına uymama ve öğretmenlerle daima çatışma nedeniyle gelmişti.
Baba görüşmede çocuğunu daima şu formda tanımlıyordu:
Yaşıtlarından çok ileri.
Sistem ona dar geliyor. Bu yorumun içinde gerçek hissesi olabilir; kimi çocuklar hakikaten bilişsel olarak daha süratli olabilir. Lakin süreçte görüldü ki.
Genç otorite kabul etmekte zorlanıyordu. Tenkide karşı çok savunmacıydı. Başarısızlık yaşadığında çevreyi suçluyordu.
Sorumluluk almak yerine açıklama üretiyordu.
Baba her davranışı “yüksek zeka” filtresinden yorumladığı için, davranışın gelişimsel tarafını göremiyordu. Çocuk nitekim akademik manada düzgündü ancak davranış sorunları akademik âlâ oluştan değil ailevi problemlerin çocukta oluşturduğu travmaların sonucuydu.
Çocuk vakitle şu inancı geliştirmişti. Ben sorunlu değilim, beşerler beni anlamıyor.
Bu inanç kısa vadede özgüven üzere görünse de uzun vadede toplumsal ilgilerde önemli çatışma yaratabiliyor. Bu tip hadiselerde temel sıkıntı çoklukla çocuk değil, ebeveynin davranışı nasıl anlamlandırdığı oluyor.
Zira çocuklar birden fazla vakit şu iki şey ortasında şekillenir.
Davranışlarının sonuçlarıyla yüzleşebilmek. Şartsız kabul görmek. Sağlıklı gelişim, bu ikisinin istikrarıyla oluşur.
Ebeveyn yalnızca esirgeyici olduğunda çocuk gerçeklikle temasını kaybedebilir. Yalnızca eleştirel olduğunda ise çocuk değersizlik geliştirebilir. İstikrar şudur. Çocuğumu seviyorum ancak davranışını da objektif görebiliyorum.

SINIF BASTI ÖĞRETMENLERİ TEHDİT ETTİ

Milli Eğitim bakanlığının incelediği ve temelsiz çıktığı tespit edilen, çeşitli medya platformları aracılığıyla kamuoyuna yansıyan şikayetlere ait örnekler:

Anasınıfı öğretmeni, bir velinin “öğrenciyi parka çıkarmadığı” savıyla CİMER’e şikayet edildi. Kamera kayıtlarında öğrencinin parkta bulunduğu tespit edildi.

Bir öğretmen, kimliği belirsiz kişi yahut şahıslar tarafından temelsiz savlarla şikayet edildi. Şikayette, derslerde sırf metin yazdırdığı, öğrencilere sert davrandığı ve müfredatı yetiştiremediği öne sürüldü. Yapılan araştırmalarda, kelam konusu argümanların gerçeği yansıtmadığı tabir edildi.

Velilerin mesai saatleri dışında öğretmen ile iletişime geçtiği tespit edildi.
Öğretmen, kişisel numara dışında kullanılabilecek alternatif irtibat yollarına ait bilgi talep etti.

Bir veli, çocuğunun sınıf içinde öbür bir öğrenci tarafından rahatsız edildiğini belirterek şikayette bulundu. İlgili öğrencinin davranışlarının sınıf tertibini bozduğu ve öbür öğrencileri de olumsuz etkilediği tabir edildi. Kelam konusu öğrencinin velisinin de sınıfa girerek öğrencileri rahatsız ettiği ve tehditkar davranışlar sergilediği öne sürüldü. Veli, disiplin sürecinin başlatılması, güvenlik önlemlerinin artırılması ve yetkisiz bireylerin okula girişinin engellenmesini talep etti.

11. sınıf öğrencilerinin WhatsApp kümesinde öğretmenlere hakaret ve iftira içerikli iletiler paylaşıldı. Bu durum yönetime bildirildi. Süreçte, hakaret içerikli bildiri atan öğrencilerden birinin velisi öğretmene şiddet teşebbüsünde bulundu. Polis gruplarınca okuldan uzaklaştırılan şahıs hala okula gelerek çocuğunun ceza almamasını talep etmekte.

Bir veli, sınıf öğretmeni hakkında öğrencilere olumsuz davrandığı ve ders saatinde toplantı yaptığı teziyle şikayette bulundu. Toplantının yönetim bilgisi dahilinde ve uygun vakitte yapıldığı katılan velilerin yazılı beyanlarıyla ortaya çıktı.

Bir veli, 12 Mart 2026’da okulda olmadığı halde rehber öğretmenle görüşme yaptığı savıyla şikayette bulundu.
Yapılan incelemelerde o tarihte görüşme yapılmadığı ortaya çıktı.

Okulda sergilediği bir davranış sonucunda bir öğrenci okul değiştirme cezası aldı. Öğrencinin velisi okula gelerek müdür yardımcısı ile irtibata geçti, sert ve hakaret içerikli konuştu. Ayrıyeten, toplu bir alanda açıkça tehditler savurdu.

Çocuğunun 10 Kasım Atatürk’ü Anma programında misyon almak istemesine karşın programa katılmasını istemeyen veli, okula gelerek koridorda hakaret edip tehditte bulundu.

Ders sırasında bir veli sınıfa müsaadesiz girerek öğretmene yüksek sesle müdahalede bulundu. Velinin, öğretmeni öğrenciler önünde sorguladığı ve ihtarlara karşın sınıfta kalmaya devam ettiği; olay sırasında öğretmenin tehdit edildiği ve ders tertibinin bozulduğu öğrenildi.

Bir öğrencinin velisi telefonla öğretmeni arayarak hakaret ve tehdit içerikli tabirlerde bulundu. Velinin, görüşme sırasında ağır argo ve tehditkar telaffuzlarda bulunduğu belirtildi. Birebir velinin daha evvel de benzeri davranışlar sergilediği tabir edildi.

Öğrencisine uyguladığı disiplin süreci sonrası öğretmen veli tarafından telefonla tehdit edildi. Velinin, öğretmeni tehdit eden sözler kullandığı ve okula gelerek müdahalede bulunacağını söylediği ayrıyeten tehdit içerikli arama ve iletilerin da bulunduğu belirtildi.

Bir anaokulu öğretmeni, okulda bir veli tarafından müdür odasında tehdit edildi. Velinin tehditkar tabirler kullandığı ve masaya vurarak kelamlı müdahalede bulunduğu belirtildi. Velinin eşinin odaya girerek fizikî atak teşebbüsünde bulunduğu söz edildi. Olay sırasında öbür bir öğretmene yönelik tehditkar tabirler kullanıldığı aktarıldı.

PROF. DR. NİLGÜN CANEL / Marmara Üniversitesi Rehberlik ve Ruhsal Danışmalık Ana Bilim Kolu Öğretim Üyesi

‘EN EKSİKSİZ ÇOCUĞU BEN YETİŞTİRİRİM’ HIRSI

Önceki jenerasyonun ebeveynliğini, biraz daha otoriter ve duygusal olarak daha uzak bir ebeveynlik olarak tanımlayabiliriz. Aslında bu çok daha kolay bir ebeveynlik rolüydü zira çocukların duygusal gereksinimleri konusunda çok fazla tasası olmayan ve meseleleri otorite ile halletme eğiliminde bir ebeveynliklikti. Günümüz ebeveynliği ise çok daha karmaşık rollerle işliyor. Çok gözetici ve bağımlı bir ebeveynlik yapısı görüyoruz. Daha da berbatı, iki büyük ulusal imtihan ve rekabetçi toplumsal yapı sebebiyle, ebeveynliğin proje odaklı çocuk yetiştirmeye evrildiğini görüyoruz. Ülkemizde ve dünyada değişen toplumsal yapı, ekonomik krizler, doğal afet ve savaş tehditleri, göçler, hatta yakın vakitte geçirilen salgın hastalık tehditleri alışılmış ki aile üzerinde de bozucu tesirler yarattı. Bu da ebeveyn, çocuk, okul üçgeni üzerinde yeni dinamiklerin doğmasına sebep oldu. Günümüzde çocuk başarılması gereken bir proje üzere algılanıyor. Ebeveyn kendi benliğinin bir modülü olarak gördüğü çocuğunun muvaffakiyetini kendi başarısı olarak kabul etme eğiliminde. Hasebiyle muvaffakiyet odaklı bir ebeveynlik ortaya çıkıyor ve başarısızlık kabul edilemeyen hatta çocuk üzerinde önemli baskılara yol açan bir tehdide dönüşüyor. Çocuğun gerçek potansiyeli, eğilimleri, yetenekleri büsbütün görmezden geliniyor ve ebeveynin hayalleri çocuğun gerçekliğinin önüne geçiyor.
Bu bağlamda son yıllarda çok hırslı bir ebeveynlik var. Ebeveyn gerçekte çocuğunun kim olduğu, neye muhtaçlığı olduğu üzere gerçekliklerden kopmaya başlıyor ve okulun rekabetçi ortamı içerisinde en harika çocuğu yaratmaya odaklanıyor. Çocuğun her boş anını akademik, sanatsal yahut sportif aktivitelerle doldurma eğilimi, kusursuz bir çocuk yetiştirmeye çalışma hırsı, çocuğun gerçek potansiyelinin, gerçekte kim olduğunum ve neye muhtaçlığı olduğunun da görmezden gelinmesine sebep oluyor. Artık ebeveynler çocuklarının kim olduğu gerçeği ile değil çocuklarıyla ilgili bir hayalle irtibat kuruyorlar.
Bu da alışılmış ki okulla kurdukları alaka üzerinde de olumsuz bir tesir yaratıyor. Ebeveyn okulla kurduğu münasebette denetleyici bir rolü olduğunu düşünmeye başladı ve bilhassa özel okullara ödenen yüksek fiyatlar ebeveynin kendisini de hesap sorma yetkisine sahip bir ‘müşteri’ üzere algılamasına evrildi. Meğer okul tüm bu tariflerin dışında var olması gereken bir kurum. Ebeveyn adeta eğitimli uzmanlardan oluşan okul üzere bir kurumun her adımını sorgulaması gerektiğini düşünen bir ‘denetçi’ üzere davranıyor.
Veli sözü Arapça kökenli bir söz. Dost, yardımcı, hami üzere manaları var. Aslında veli olmanın manası okul, öğretmen ve çocuk arasında bir köprü kurabilmek, çocuğun okul başarısı konusunda yardımcı bir rol üstlenebilmek iken, günümüzde güya öğretmenle müzakere eden bir avukat rolüne evrilmiş durumda.
Velinin okuldan talebi yalnızca çocuğun akademik başarısı da değil. Anne babalar okulun çocuklarını öbür çocuklara kıyasla daha fazla önceleyen bir yer olması gerektiğini düşünüyorlar. Birebir vakitte okul çocuklarının duygusal dünyasını da daima onaylamalı ve önceliklendirmeli. Doğal ki okul çocukların duygusal dünyası üzerinde çok tesirli ve olağan ki kollayıcı ve geliştirici bir yapıda olması gerekir. Lakin günümüz hırslı ebeveynliği, okulun çocukların bir ortada ve eşit halde istikrarlı bir toplumsal birlikteliğin ön hazırlığı olduğu bilgisini görmezden gelen bir ebeveynlik. Yalnızca kendi çocuklarının merkezde olması gerektiğini düşünen bir yapıya bürünmüş durumda. Üstelik bunun tam aykırısını düşünen ve bu yapılanmanın tehlikeli olduğunu fark eden ebeveynler bu yapının içinde kendilerine bir yer bulamıyor ve hatta öbür ebeveynlerin akınlarının odağı oluyorlar. Ben velilerin kurduğu watsapp kümelerinin da gitgide linç kültürüne dönüşen yapılarıyla bu manada çok tehlikeli olduğunu düşünüyorum.

‘ARKADAŞ EBEVEYNLİK’ TEHLİKELİ BİR TAKINTIDIR

Çocuğu merkeze oturtmuş olan ve hudut oluşturma konusunda problemli günümüz ebeveynliği, çocukları üzerinde kendi kuramadığı otoritenin hesabını okuldan soruyor.
Bu sonu oluşturamamış olmasının en değerli sebeplerinden bir başkası de ‘arkadaş ebeveyn’ takıntısı. Yani aslında çağdaş ebeveynliğin en bariz değişimlerinden bir tanesi hiyerarşinin reddediliyor olması. Bir anne baba çocuğuyla dostça bir ebeveynlik tarzı geliştirebilir lakin çocuğunun arkadaşı olamaz. Hatta aile psikolojisine nazaran çocuğunun arkadaşı olan ebeveyn bir çeşit istismarcı ebeveyndir. Zira bu arkadaşlık çocuğun değil, aslında kendisinin gereksinimi. Bir çocuğun kendi yaşıtlarıyla arkadaş olmaya gereksinimi var. Anne babanın arkadaşlıkla diretmesi, ebeveyn rolünün reddi manasına gelir. Ayrıyeten yapılan araştırmalar, kendi eşiyle kâfi partner alakasını oluşturmamış olan ebeveynin çocuklarını arkadaş olarak görme yani bilinmeyen bir partnere dönüştürme eğilimleri olduğunu gösteriyor. Araştırmalara nazaran bir öbür sonuçta, ebeveyn ile arkadaşlık kuran çocukların gerçek hayattaki arkadaş sayılarının daha az olduğunun ortaya çıkmış olması. Bu durum vakit zaman çocuğun yaşına uygun olmayan kararlara ortak edilmesine sebep olabiliyor. Çocuk bu karar verme düzeneğiyle yaşının üstünde sorumluluk almış oluyor.
Birçoklarına toz konduramayan, yanlış davranışlarını öteki münasebetlerle örten anne-babaları literatürde “Narsistik Uzantı” kavramıyla açıklıyoruz. Bu durum ebeveyn, çocuğu kendisinden farklı bir birey olarak değil, kendi muvaffakiyetinin yahut başarısızlığının bir yansıması olarak görür. Bu durumda çocuğun bir “zayıflığı” olması, ebeveynin kendi yetersizliğiyle yüzleşmesi manasına geldiği için inkar üzere savunma düzenekleri devreye girer. Bu yüzden çocuktaki sıkıntıları görmezden gelebilir, çocuğa yapılan bir eleştiriyi kendisine bir taarruz olarak algılayabilir. Böylelikle bir süre sonra okulun, hatta okul ruhsal danışmanı üzere uzmanların ikazlarını görmezden gelerek, kendini gerçeğe büsbütün kapatabilir. Meğer inkar süreci uzadıkça, bu durumlar çocuğun akademik ve toplumsal hayatında kalıcı hasarlar bırakacaktır. Günümüzde bu baskı o denli noktalara evrilmiş durumda ki artık etik bir meseleye dönüşmüş halde. Çocuğun zayıf taraflarını örtmek için okula ve öğretmene uygulanan uygunsuz talepler, baskılar, hatta hak edilmeyen not baskıları, çocuğun yanılgılarının örtbas edilmesini isteme, görmezden gelme üzere eğilimler çocuğa “sonuca ulaşmak için kuralların esnetilebileceği” iletisini verir. Bu türlü bir bilişsel yapıyla büyümüş çocukların kuracağı toplumu düşünebiliyor musunuz?

ÇOCUK BİR KARTVİZE DÖNÜŞTÜ

Çocuğun üstün olduğuna inanma eğilimi tek boyutlu bir sebepten de kaynaklanmıyor. Çocuğun davranış problemlerini üstün zekaya affetmek birebir vakitte çağdaş toplumun “üstünlük” arayışının da bir yansıması. Günümüzde çocuk ebeveynin toplumsal etrafına karşı muvaffakiyetini kanıtlayan bir kartvizite dönüşmüş durumda. “Çocuğum çok zeki” demek, dolaylı yoldan “Benim genetiğim üstün ve yetiştirme biçimim çok başarılı” demek oluyor. Bu durum ebeveyni, çocuğun gerçek gereksinimlerine karşı körleştirir. Veli, karşısındaki kanlı canlı çocuğu değil, kendi zihnindeki idealize edilmiş “üstün zekalı çocuk” imajını sevmeye başlar. Bunu söylerken bile inanın dehşete kapılıyorum. Bir anne babanın farkında olmadan çocuğunu reddedişidir bu.
Okul idarelerinin, pedagojik doğrulardan ödün vermeden, veliyle profesyonel bir hudut çizmesinin hem çocuğu hem öğretmeni hem ruhsal danışmanı hem de öbür çocukları koruyabilmek için koşul olduğunu düşünüyorum.