Öğretmen Haber Eğitim Dünyasının Son Gelişmeleri
MAHMUT ÖZAY- Okullarda artık “veli-öğretmen” çatışması tepe yapmış durumda. Bilgiye erişimin kolaylaşması, her velinin kendini bir eğitim bilimci sanmasına yol açtı.
Veliler; öğretmenin prosedürüne, imtihan sorularının zorluğuna, hatta sınıftaki oturma tertibine müdahale eder hale geldi.
Günümüzde çocuk, ailenin bir “başarı projesi” olarak görülüyor. Aileler, çocuğun aldığı notu yahut yaşadığı bir tartışmayı kendi toplumsal statülerine yönelik bir tehdit olarak algılıyor.
Sosyal medya ise bu krizi derinleştiriyor. Okul kapısındaki “veli toplantıları” artık 7/24 WhatsApp kümelerinde devam ediyor. Bir velinin şahsî memnuniyetsizliği, kümedeki oburlarının onayıyla bir anda “toplu kalkışmaya” dönüşebiliyor. Öğretmen, karşısında tek bir muhatap değil, organize olmuş ve birbirini provoke eden bir kitle buluyor.
Eskiden “eti senin kemiği benim” anlayışıyla öğretmene teslim edilen çocuk, bugün “eti de benim kemiği de benim, sen yalnızca paketlemesini yap” anlayışına kurban ediliyor. Bu durum öğretmeni, bir bilgi aktarıcısından fazla veli taleplerini dengelemeye çalışan bir “organizatöre” dönüştürüyor.
Enstitü Toplumsal “Okul İklimini Ne Belirler? Okul Yöneticisi ve Öğretmen Profili” çalışmasıyla değişen öğrenme gereksinimlerini, dijitalleşme ve toplumsal beklentileri eğitimcilerin gözünden anlattı.
“YENİ BİR YOL HARİTASI ŞART”
Enstitü Toplumsal Genel Koordinatörü İpek Coşkun Armağan:
“Öğretmenlik mesleğini daha güçlü kılacak bir yol haritasına muhtaçlığımız var. Eğitim fakülteleri ve Ulusal Eğitim Bakanlığı, yeni öğretmen profilini güçlendirmeye odaklanmalı. Birçok öğretmen, sınıflarındaki öğrenci mevcudu azalsa bile sınıf idaresinin zorlaştığından yakınıyor. Bu, toplumsal dönüşümün sınıfa yansımasıdır. Bir velinin kendi çocuğu için istediği ‘iyi’, sınıfın ortak güzeliyle örtüşmeyebilir. Öğretmenin asıl vazifesi, artık o ‘ortak iyiyi’ bulan kişi olmaktır”
ÖĞRETMENLER NE DEDİ?
Süreyya Dalka (Sınıf Öğretmeni):
“Her devrin öğretmen profili farklı olsa da asıl misyon, çocuğu çağına uygun yetiştirmektir. Günümüzde çocuk kültürü o kadar süratli değişiyor ki, birkaç yılda bir yeni bir jenerasyon gelmiş üzere hissediyoruz. Zihnimizdeki eski öğretmen şablonlarının artık günümüz çocuğunu eğitmek, yönlendirmek yahut disipline etmek için kâfi olmadığını fark ediyoruz. Değişen veli profiline gelince; okul müdürlerinin müzakere kabiliyetinin çok güçlü olması gerekiyor. Evet, veliler çok değişti lakin hala birer anne-baba olarak epey kaygılı ve kaygılılar”
Emel Eşiyok (Sınıf Öğretmeni):
Teknoloji sayesinde çocukların bilgi alma kapasitesi genişledi lakin bilgi alma mühletleri kısaldı. Biz oturarak öğrenen bir kuşaktık, onlar ise hareket ederek düşünen bir kuşak. Onların gereksinimlerine karşılık verebilmek için evvel bu yeni yapıyı anlamamız gerekiyor. Öte yandan her veli, öğretmenin kendisine nazaran form almasını bekliyor; bu da bizi en çok zorlayan durumlardan biri.
Esra Andak (Sınıf Öğretmeni):
Ayşe Begüm Genç (Matematik Öğretmeni):
On yıl evvel çocuk yalnızca öğretmenden bilgi alabiliyorken, bugünkü çocuk bilgiye her yerden ulaşabiliyor. Lakin burada en büyük sorun ‘bilgi kirliliği’. Bu noktada öğretmenin rolü değişti; artık yalnızca öğretici değiliz, öğrencilere rehberlik eden ve onlarla birlikte öğrenen bir pozisyondayız.
Gülşen Bay (Okul Yöneticisi):
Çocukların bir adım önünde gitmeyi başarmalıyız, aksi takdirde bizi önemsemiyorlar. Eski teknikler artık işlemiyor. Öğretmenlerin, idarecilerin ve okulların tam bir yenilenmeye gereksinimi var. Veli tarafında ise okul idaresinin müzakere gücü ön plana çıkıyor; ebeveynlerin korkularını yanlışsız yönetmek kritik bir hal aldı.
Ömer Çiçek (Okul Öncesi Öğretmeni):
Veliler çok şey bildiklerini düşünüyorlar fakat gerçek her vakit o denli değil. Onlara daima şunu söylerim: Öğretmeni, çalışanı yahut öteki öğrencileri yargılamadan evvel çocuğunuzun his dünyasına ayna olun.
Velilerimizden sorunu aktarmalarını, lakin tahlili işin uzmanı olarak bize bırakmalarını rica ediyoruz. Lisan-ı münasip ile kendilerine tahlilin uzmanlık gerektirdiğini söz etmeye çalışıyoruz.
