Öğretmen Haber Eğitim Dünyasının Son Gelişmeleri
Yeğeni, son seyahatine uğurlanan Bülent Akyürek için kaleme aldı: Hoş Adamdı
Bülent Akyürek’e doğduğu birinci yıllarda dünyadaki en az genetik hastalıklardan birinin teşhisi konuldu. ‘gaucher‘
Doktorlar 3 yaşında ölür,7 yaşına kadar yaşar ,12 yaşını görmeyebilir derken o hastalığını önemsemeden ümit etmeyi bırakmadan, bir hayalin peşinde “yazar” olabilmek için tüm gençliğini okuyarak geçirdi. Ölümle tanışıklığı ezelden…
Yaşamla mevt ortasında ince bir ipte yürüdü birinci gençlik yıllarını.
Kitap, mecmua basabilmek için gündelik işlerde çalıştı, kazandığı her kuruşla kendini geliştirmek için kitap alıp okudu.
Felç kaldığı dönemde bile duvara bakmak yerine yalnızca okudu. Binlerce kitap okudu.
Zira daha 17 yaşında devrin en ünlü gazeteci muharrirlerinden birinin yanına gidip ben muharrir olmak istiyorum dediğinde, bu kişi ona boş bir sayfa verip, bu duvara bakarak bana “duvar” hakkında bir yazı yaz deyip sonucunda okuduktan sonra “sen sakın yazmayı bırakma, uygun bir muharrir olacaksın” demişti.
Felçli kalıp duvara bakmak o yüzden onu ümitsizliğe sevk edemezdi.
Bu hastalığa sahip insanların içinde kemikleri en berbat durumda olan bireylerden biri oldu. Çünkü bu hastalık önemli kemik erimesi ve zayıflığı yapıyordu.
Bedenen zayıflığı bu yüzdendi, kemikleri durup dururken bile kırılmaya başlamıştı.
Son vakitlerde katıldığı değerli Bekir Develi’nin programında;
“En acı, en hüzünlü, kederli şey kara görünürken geminin batmasıdır. Ümit edip yıkılmaktan, dizlerimin kırılmasından da yoruldum, ben ÜMİT YORGUNUYUM! ” deyip edebiyatımıza yeni bir kavram daha kazandırırken, dizleri konusunda ise mecaz yapmamıştı, hakikaten dizleri durup dururken kırılıyordu..
Hayatı boyunca hiç ümitsiz olmadı yalnızca yolun sonuna geldiğini hissetmenin, hatta bilmenin verdiği bir son histi o…
Zaten buna hiç aldırmadan koltuk değnekleri ve meşhur 30 yıllık kahverengi montuyla, tek çeşit kıyafetiyle, kapitalizm düşmanı bir idol olarak ülkenin tüm üniversitelerini gezip konferanslar vererek, otellerde değil öğrenci yurtlarında kalıp, gençlerle sabahlara kadar sohbet ederek daima ışık saçmaya, gençlere ümit olmaya çalıştı.
İnternette onunla yurtlarda fotoğraf çektirmiş binlerce kişi bu anılarını çok hoş hislerle paylaştı ve hepsini gözlerimiz dolarak gördük, okuduk.
“Kimseyi yetiştirmediler. Benim kitaplarımı oku kâfi dediler” diyerek edebiyat dünyasını da eleştirdi.
Yazarlık atölyesi kurarak ülkeye yeni kalemler yetiştirmeye çabaladı.
Hayatı boyunca yalnızca ve yalnızca müelliflik yaptı.
Kitaplarında bazen dünyaya hükmeden bir milletin torunları olarak yorulduğumuzu anlatarak silkelenip, yanılgılarımızdan ders çıkararak tekrar ayağa kalkmamız gerektiğini vurgulamak için “Yılgın Türkler” dedi.
Bazen mavi marmara risalesinde ki üzere siyonistlere açıkça küfrederek onların mevt listesine alındı. Ülkeden çıkışının hayrına olmayacağı söylendi. Yavuz ve mert bir kalemi vardı, gerçeği eğip bükmeden dosdoğru zalimin yüzüne yüzüne vurdu.
Bazen bir gecede roman yazılabileceğini göstererek “Zamanın Efendisi” oldu.
Sonra bir gün helal-haram, günah-sevap ayırt etmeden, kul hakkı yiyerek, çalarak çırparak güçlü olanların çakma muvaffakiyet kıssalarının anlatıldığı kelamda şahsî gelişim kitaplarının, gençlerimizin zihnini bulandırmaması için “İçinizdeki öküze oha deyin” diyerek milyonun üstünde okunmaya ulaştı.
Zira “Acı çekmeden öğrenilen her cümlenin kanadı vardır, birinci fırsatta uçar” dedi.
Gerçekten inanırsan başarırsın saçmalıkları ile çalışmanın, tevekküle elinden geleni yapmanın değerini anlatmak yerine sahte motivasyonlar ile yükseğe çıkardıkları insanların çakılacağı anı gördü.
İnsanlar ne kadar yükseğe çıkarsa o kadar yüksekten yere çakılacaktı.
Her şeyi hak ettiğine inandırılmış bu psikolojisi bozulan insanları, ümitsizliğe kapılacak gençleri kim, nasıl toparlayacaktı?
Bunu düşünerek kişisel gelişim dalına karşı dünyada birinci kere karşı argümanda kitap yazarak sıkıntının ve hayatın özünün,amacının bu olmadığını insanlara anlatmak istedi.
“Güne kazanmak yada kaybetmek değil helal yada haram olarak başlamalıyız” dedi.
Tıpkı 90’lar dizileri üzereydi. Aslında hiçbir vakit akıllı telefon bile kullanmadı, hep tuşlu telefonda kaldı.
Belki farklı bir bakış açısı kazandırmaya çalıştı.
Her muharririn yapmayı amaçladığı üzere.
Çocukluğundan beri gayret ettiği bu genetik enzim hastalığı kemik iliğinin düzgün çalışmasını baskılayarak en sonunda lösemi (kan kanseri) olmasına sebep oldu.
Yaklaşık 3,4 yıldır bu hastalıkla ve kemoterapi ile mücadele etti.
Kanser tedavisi devam ederken, akciğerlerinde ki 10-15 litre su yüzünden nefes alamadığı, oksijene bağlı yaşadığı anlarda bile insanüstü bir gayretle diğer kitaplar yazmaya devam etti.
Onlarda yayımlanmayı bekliyor.
25 yılın içine dağıttığı, nakış nakış işlediği “SATILIK ADAM” romanı en büyük projesiydi.
Herkes onu artık roman yazmıyor zannederken o Türkiye’den de bir dünya romanı çıkabilir diyerek hayatı boyunca bu kitapla ilgili çalışmaya devam etti.
Her cümlesi birazdan asılacaksın ve son cümleni söyle denilip o formda yazılmıştı, bu türlü tanım ediyordu.
“Sonra bir daha göremedim onu.
Artık yok oldu.
Kimileri yok olurken de var olurlar.
Sahiden yok olsaydı artık onu anlatan bu satırlar var olmayacaktı.
Yokluğun varlıktan değerli olduğu anlar vardır, hudutları sonsuzdur, sonsuzluğun içindeki varlık ise ismi anılmayacak kadar küçülür ve yok olur.
Böylelikle yoklukla varlık kardeş olur, bir olur..
Birde mevtle yüz yüze gelemeyenler vardır.
Onlar içlerindeki varoluş boşluğunu asla dolduramazlar.
Bu boşluğun utancından olsa gerek mevtin yüzüne bakacak yüzleri kalmamıştır.
Büyük adamlardan büyük boşluklar kalır sonraya, küçük adamların varlığı ise şimdiyi kalabalık eder sadece” demişti Satılık Adam romanında.
Yokluğunun akabinde ne demek istediğini daha şimdiden anladık. BÜYÜK ADAMDI.
Bu romanı Türk edebiyat tarihinde en yüksek çıtalardan biri olması maksadıyla yazmıştı.
Amacına ulaşıp ulaşamayacağını bizlere vakit gösterecektir.
Bu kitabın şifrelerini “Geriye gerçek ileri” kitabına gizlemişti.
Hayatını yazarak geçirdi ve son anına kadar yazarak öldü.
Zira son yıllarında konuşacak gücü olmadığından, içinde kalan her satırı bizlere ve geleceğe kendinden bir iz olarak son bir uğraşla bırakmak istedi.
Enerjisini toplayabildiği, hastalığının küçük orta yeterlilikler verdiği devirlerde bazı tv ve internet programlarına katılarak ölmeden önce son yapıtlarını anlatmaya çalıştı.
Bu 4 yıllık süreçte onu arayan, bildiri atan, ulaşmaya çalışan birçok şahsa yanıt veremediği için hakkınızı helal edin.
Yaşarken hastalığının bilinmesini de o istemedi.
Her müellif üzere en büyük dileği vefatından sonra da olsa bir gün insanların onu okuması ve anlamasıdır.
Trt’de ki son programında ölünce geriye bizden bir söz kalmalı dedi.
İnsanın ömrü biterken insanların onun toplamına verdiği bir söz vardır, her insan bir söz olarak gelmek ister dünyaya demişti.
Vefat haberinden sonra okuduğum on binlerce iletiden sonra ondan geriye çok değerli bir söz kaldığını gördüm.
Kişiliği, mütevaziliği, kalemi, mertliği, yüreği, yeterliliği ve sayısız insanın hayatına dokunması sebebiyle “GÜZEL ADAM”dı.
İnsan masraf, kelam biter, iz kalır.
İz bıraktı, bugün bir kere daha şahit olduk.
Güzel adamdı, yavuz ve mert kalemdi.
Büyük adamdı.
Er kişiliğine şahitlik ettik, son görevimizi yerine getirdik fakat görevimiz sona ermedi.
Bundan sonra kitapları tüm sevenlerine ve yarenlerine emanet.
Malum “Hayat her vakit bir ömre sığmaz bir kısmı da mevte taşar…”
Allah varsa günahlarını affetsin, yerini cennet eylesin, haklarınızı helal edin…
Son kelam:
Toplumsal medyasından taziyelerini ileten
Adalet Bakanı sayın Yılmaz Tunç’a
Milli Eğitim Bakanı sayın Yusuf Tekin’e
Kültür ve Turizm bakanı Sayın Mehmet Nuri Ersoy’a
Cenazeye şahsen katılarak bizlere takviye olan;
İçişleri bakanı sayın Ali Yerlikaya’yı da temsilen İçişleri Bakan yardımcımız sayın Bülent Turan’a
Ankara Valisi sayın Vasip Şahin’e
Kültür ve Turizm Bakanı yardımcısı Sayın Serdar Çam’a
Hastane sürecinde adeta telefonun başında haber bekleyip her daim elinden geleni yapan çok bedelli Esra Elönü’ye
Her vakit dayım Bülent Akyürek’in yanında olan hoş adam, çok kıymetli ve ebedi can dostu Hakan Albayrak’a
Çok kıymetli Bekir Develi’ye
Cenazeye katılan, katılamayan, paylaşım yapan, arayan, bildiri atan, rahmet dileyen tüm arkadaşları, dostları, sevenleri ve okurlarına teşekkürü borç biliriz.
